Yukarıda oturan adam bir şeyler söylüyor.Yukarıda oturduğu için bir şey diyemiyorum ona… Yakası dik cübbesi ile ne kadar buyurgan…
Ben bu işin içindeyken onun bir insan olduğuna inanamıyorum, doğrusu… Bu adam sever mi, sevilir mi? Çocuklarını öpmüş müdür hiç? Daha garibi… Karısını öpmüş müdür hiç?
Ben bu işin içindeyken. Yukarıdaki adam, düşündüğünü söylüyor. “Siz gerçekten düşünüyor musunuz?” diye sorasım geliyor, yukarıdaki adama…
İçerisi gitgide soğuyor. Işık yavaşlamış… Sanki odanın içinde katılaşıp kalmış. Neden bu salonları inadına beyaz boyarlar.?
Ben bu işin içindeyken… Sanki yukarıdaki adam içimizi dışımıza çıkarıyor… Aslında … Ben aslını biliyorum… Yalnızca gücünün yettiklerinin içini dışına çıkarıyor… İçi dışına çıkmış ama hâlâ yüzü maskeli adamların mekânı burası…
Ben bu işin içindeyken… Kendi sözler bile olmayan insanların, ezberlerini yukarıdaki adama sunup da içinde hüküm dilendikleri, beyaz badanalı bir teşrih evinde ayakta dikilmekten muazzam yoruluyorum…
Ben bu işin içindeyken… Ellerimde ruhlarınızın bağırsaklarının bokuyla sözde adalet aranırken…
Yukarıdaki adamın sözleri bir müddet uyuşturuyor benliğimi… Hayır verdiğiniz paralardan değil bu geçici huzur hali… Bir sonraki yığışmaya kadar durduğunuzu bilerek… İkiyüzlülüğünüzün… Hak aramak diye beni araya sokup birbirinizi soymaya çalışmanızın… Bir dahaki cebelleşmeye kadar söz diye savurduğunuz hırıltıları, üzerlerine anlam takıp da savurduğunuz hırıltılarınızı bir müddet duymayacağımdan…
Ben bu işin içindeyken… Kulağıma sesler geliyor:
“Avukat hanım iyi mi? Su getirin, kolonya getirin! Doktoru çağırın! Nasıl ? Bizim kurum doktorumuz mu yok?”
Teşekkürler yukarıdaki adam, ne düşüncelisin…
Epica'yı pek dinlemedim ya... Gene de ihmal etmemek lâzım. Görelim ne demiş?
