Tutsan da durmam...

- Hiç ellerinin tutmaz olduğu oldu mu?
- Olmaz mı?
- Ya kalbinin tutamadığın kadar hızlı attığı?
-Olmaz mı?
- Ya hayat tutunamadığını hissettiğin?
- O hep böyle değil midir?
Akşam serin, gök yalnızdı. Sular susmuş, yıldızlar pusmuştu...
İki kişi büyük bir meydanda, bir havuzun kenarına oturmuş, konuşuyordu.
Oraya buraya yapraklar savruluyordu.
Bir müddet daha konuştular... Belki yürekleri hafifledi, belki hafiflemedi? Belki ümitlendiler belki...
Bilinmez ne ettiler ama...
Gittiler.